Invulling

Mensen vinden het belangrijk afscheid te nemen van een dierbare met de rituelen die passen bij de persoon. Rituelen zijn handelingen die een moment markeren en waarde geven. Naast gesproken woorden zijn handelingen, bewegingen en gebaren, manieren om afscheid te nemen. Denk aan het leggen van een roos op de kist, of de Joodse gewoonte om als bezoeker een steen op het graf te leggen. In principe kan elke handeling een ritueel zijn. Belangrijk is dat het voor alle aanwezigen duidelijk is dat dit een ritueel is en wat de bedoeling ervan is. Deze duidelijkheid geeft kracht en waarde aan de handeling. 

In het tussengebied tussen traditie en ‘helemaal niets’ valt heel veel te beleven en te geloven. De grote vraag is of mensen ook anders uitdrukking mógen gaan geven aan wat zij geloven dan via de voorgeschreven traditionele mis of uitvaartdienst. Het gaat hen er vaak vooral om dat zij niet meer kunnen geloven in al die grote woorden die gebruikt worden, de dogma’s waar vanuit gesproken wordt. Ze geloven wel, maar anders! De eigen spiritualiteit staat voorop.
De oude tradities hebben ook hun mooie kanten: we komen eruit voort en bouwen erop verder. Nieuwe uitvaartrituelen ontstaan vanuit en naast de traditionele.
Uiteraard is ook de keuze van muziek of klank een belangrijk deel van de vormgeving van een uitvaart.
In de dagen die liggen tussen het overlijden en de uitvaart komen we langzamerhand tot een compleet en passend geheel van deze elementen, zodat het afscheid waardevol is en aansluit bij de persoon waarvan afscheid genomen moet worden.